Die mond van die Oranjerivier

Ek verlede week by die vliegtuig se venster sit en uitkyk.  Dit was ‘n skoon en wolklose dag en mens kon duidelik bekende merkers in die landskap daar onder raaksien.

Ek het hierdie foto’s  geneem van die benede-Oranjerivier se laaste sowat 100 km op sy kronkelpad na die see.  Ek ken die wêreld daaronder nogal goed omdat ek dikwels by die myne in die omgewing besoek afgelê het.  Daar is heelwat diamantoperasies al langs die Oranje en dan ook teen die kus, noord en suid van die riviermond.  Diamante is deesdae hier nie meer so volop as in die verlede nie.  Nietemin bly dit nog steeds by verre die grootse industrie in die dorre Richtersveld en ook die suide van Namibïe.  (Die gebied het oor die jare reeds meer as 100 miljoen karaat diamante  van hoogstaande gehalte gelewer.)  Huidiglik staan produksie op sowat 1 miljoen karaat per jaar.  Dis ongeveer 200 kilogram van die blink klippies wat vroue regoor die aarde so op hol jaag.

Die Oranjerivier het oor miljoene jare die diamante hierheen aangespoel van so ver weg as die berge in Lesotho.  Ander diamante is weer deur die wind, in die sand van die Namibwoestyn, rivier toe en see toe aangewaai.  Sterk seestrome het die diamante dan laat konsentreer in gruislae waar die strandlyn lank gelede geloop het.  As jy mooi kyk, sal jy in die onderste foto sien hoe die die myners keerwalle in die see gebou het om die diamante onder die seesand uit te haal.   

Daar is baie mooi weggesteekte en interessante plekke al langs die rivier.  Van hulle het die mooiste name:  Bloeddrift, Sendelingsdrift, Jakkalsberg en Nxodap is ‘n paar voorbeelde.

Dit raak vrek warm in die riviervallei.  By Bloeddrift draai die kwik soms by 50 grade Celsius in die somer.  Die rivier bring egter lafenis en ‘n bietjie groenigheid op sy banke, wat dit leefbaar maak vir mens en dier.

Wie weet:  Eendag kom ek dalk weer terug om lekker vakansie te hou en foto’s te neem in die Richtersveld daar doer onder …

*      *      *

Stille rivierstroom

Dit reën al van skuins na middernag hier in Perth, in vlae.    Dit gaan weer ‘n koue, nat dag wees.  Net die regte weer om mens te laat terugverlang Kaap toe.

Ek het hierdie foto’s ‘n paar jaar gelede geneem, iewers in die klowe tussen Franschoek en Tulbagh, toe die sneeu wit op die berge gelê het…

 

 

 

 

*      *      *

Impala lelies

 

 

Impala lelies is die meeste tyd van die jaar nie veel meer nie as net beskeie bossies takke met hier en daar ‘n blaar.  

In die winter, wanneer dit droog en vaal is in die Laeveld, blom hulle egter vir ‘n kort rukkie verrassend mooi.

 

*      *      *

Geluide in die mopaniewoud

 

Luister bietjie as jy jouself eendag iewers weer teen skemer, op ‘n stil dag, in die veld tussen die mopaniebome bevind:  Die bos is altyd vol geluide van die verskuilde lewe tussen die boomstamme en in die versteekte ooptes in die grasruigtes.

 

 As daar iets roer en ritsel, is dit dalk tarentale op hul pad water toe.  Miskien is dit ‘n rooibokkie  of twee.  Of ‘n waterbokram wat trots by sy ooie staan. 

  

 

 
Miskien, daar waar die takke kraak, staan daar ‘n renoster iewers in die lang skadu’s van die laat middag.  

 
En as jou ore erens die fyn geritsel van mopanieblare tussen die voëlgeluide optel, is dit tien teen een ‘n skugter steenbokkie wat stilweg en op sy eie aan al die lekkerste jong lote tussen die grassies peusel. 

En net voordat die son uiteindelik sak, wanneer die blare vir oulaas die dag se goud indrink en al die diere van die veld rus vind:  Dink ‘n bietjie na oor hoe gelukkig ons is om nog al hierdie mooi dinge van ons land te mag ervaar. 

 

 Timbavati 2008

*      *      *

Kremetartboom

 

 

Hierdie boom staan iewers tussen Alldays en Musina.  (Junie 2008.) 

*      *      *