Perth is nou nie eintlik ‘n plek waar daar te veel aangaan nie, selfs op ’n besige dag.  Op weeksdae maak meeste winkels streng teen vyf uur al hulle deure toe.  Saterdae en Sondae is amper al die besighede hier gesluit.  (Daar is wel nou die dag referendum gehou om te besluit of winkelure verleng moet word, maar die voorstel is toe met ’n sterk meerderheidstem afgekeur.)

Nietemin, as dinge begin druk en as mens voel die stad se gewoel raak te erg, dan kan jy altyd bietjie wegbreek bosse toe, al met die agterpaaie langs in die platteland in.

 

Mens ry net ongeveer 20 km uit die stad uit en dan is jy in plaaswêreld.  Hierdie tyd van die jaar is die landskap erg mooi:  Alles is groen na die winterreëns.  Die weivelde is oortrek van miljoene geel blommetjies. 

 

Baie boere het ’n paar weke gelede hawer geplant, wat  een van die dae gereed sal wees om gesny en gebaal te word vir die lang droë somermaande wat voorlê.  Op die oomblik is daar egter ’n oorvloed van weiding beskibaar.  Die beeste langs die pad is almal vet en tevrede.

 

Ek het die naweek sommer so agter my neus aangery.  Die kronkelpad het naderhand nouer geword en die bosse al hoe ruier.  En toe kom ek op Wooroloo af.  Dis so ’n klein, half vergete gemeenskappie in die middel van nêrens.

 

Daar is net een winkel op die dorp:  Wooroloo Liquor & General Store.  Ek het daar gestop vir ’n lafenis en ook die eienaar gevra om die pad van daar af verder aan te beduie.  Die ou oom wat die winkel bestuur, het op sy stoep gesit en koerant lees toe ek daar aankom.  Ek glo nie hy kry baie kliente op ’n dag nie.  Maar die winkel het alles te koop aangebied:  Suiker, meel, seep, kafeeware en drank.

Oppad uit het ek die advertensies gelees wat op die winkeldeur vasgeplak was:  Daar was hooi te koop teen $10.50 per baal.  Iemand wat perde beslaan en hulle tande kan regdokter, en wie beweer dat hy die beste man in die kontrei was met hierdie dinge, het sy nommer daar gelos.  Daar was inligting oor die volgende lanbouskou op ’n groter naburige dorp.

Langs die algemene handelaar het daar ’n ry houthuisies gestaan, meeste van hulle met stoepe vooraan.  Daar was rusbanke in die skaduwee en blomplante wat van die balke afhang.  Die dorpie se kerk was net ’n entjie verder aan met die straat af:  So ’n klein klipgeboutjie, met ’n geroeste kruis op die dak.

Ek het gesien dat daar op elke erf in die agterplaas nog ’n buitehuisie staan.  Party van hulle was netjies dieselfde kleur as die huis geverf, met hier en daar blomme wat die mure so half toerank.

Daar was een geroeste petrolpomp op die dorp.  ’n Entjie verder aan was daar ’n publieke telefoonhokkie, met ’n paar mense wat hulle beurt afwag om te bel.  Die poskantoortjie was net oorkant die straat.

Amper al die geboue in die dorpie se enigste ander straat se mure was van hout, en almal het rooi sinkdakke gehad.  Hier en daar het daar sulke outydse groot motors onder die skadubome gestaan.  Agter in die erwe was daar rye vrugtebome en netjiese beddings groente.  Ek het een of twee geroeste ou trekkers sien rondstaan wat gelyk het of hulle lanklaas geroer het.

Ek het op pad huistoe vêr deur die bosse gery voordat ek ander verkeer teëgekom het.  Dit was ’n rustige sommersnamiddag, met die son wat skyn op die velde en skape wat luiweg lê en herkou onder die koeltebome.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ek het by die huis gaan oplees oor Wooroloo:  Dit is een van baie dorpies wat ongeveer ’n honderd jaar gelede ontstaan het toe ’n spoorlyn deur die gebied aangelê is.  Vroeër jare was daar blykbaar ook ’n hospitaal waar mense wat tuberkulose gehad het, behandel is.

 

 

*      *      *