Oor mense van gister

 

Die La Recoleta-begraafplaas is ’n bekende besienswaardigheid in Buenos Aires.  Dit is in 1822 aangelê en het oor die jare gegroei tot een van Argentinië se belangrikste kultuurskatte.

’n Vrygemaakte slaaf, ene Juan Benito, is die eerste person wat hier begrawe is.  Sedertdien is daar nog sowat 4,800 graftombes bygevoeg.  Elke bietjie beskikbare spasie van die terrein van ongeveer 50,000 vierkante meter is nou reeds benut.  Die graftombes staan sy aan sy, in nou stegies wat vanuit ’n sentrale punt vertak.

 

 

 

 

 

 

 

  

 

 

Hier rus landspresidente, politici, militêre leiers, gesiene bugers, kunstenaars en gewone mense.  Argentinië se geliefde Evita Peron is ook hier begrawe.

Die graftombes wissel van heel beskeie tot hoogs uitspattig in hulle ontwerp. Sommige is steeds na 150 jaar nog in uitstekende toestand.  Ander darenteen is nou heel vervalle en met varings en bossies begroei.

 

Dis ’n baie interessante plek en ek het gister ure lank daar rondgeloop.  Die tombes met hulle inskripsies, beelde en verskillende boustyle vertel elkeen ’n unieke storie.  Daar is koperplate met inskripsies wat vertel van mense se beroepe en wat hulle alles bereik het in hulle lewens.  Daar is huldeblyke van vriende.  Daar is verklarings van hartseer en liefde van familielede.

Baie tombes se deure het vensters in.  As jy na binne inloer sien jy kerskandelare, familieportrette in silwer rame.  Soms word statige houtkiste prominent vertoon.  Dikwels sien jy net steil trappe wat na iewers diep en donker afkronkel.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Daar is baie skoonmakers hier wat pal besig is om sommige van die tombes binne te versorg met hulle skrop-emmers, besems en verestowers.  Potplante word natgegooi en daagliks bietjie buite gesit sodat hulle kan son kry.

Die begraafplaas is yslik groot.  Ten spyte van die baie toeristeverkeer bevind mens jouself dikwels iewers alleen in ’n nou stegie tussen die rye ineengerygde grafte. Daar heers ’n rustige stilte hier.  Mens hoor net die gekwetter van voëltjies en die gesuis van die wind om die hoeke van die tombes, of skoonmakers se besems wat vee oor die growwe teëls.

Daar is iets tydloos aan hierdie plek.  Die ou, onversorgde tombes wat stadig besig is om te verkrummel daar waar hulle tussen al die blink en nuwes staan, verleen ’n statige atmosfeer van berusting aan alles.  Die ou geroeste slotte aan die deure en die spinnerakke aan die ystertralies pas almal net reg in by hierdie spesiale plek in die middel van die besige stad.

 

 

Verder bly daar nie veel oor om te sê nie, behalwe:  Sjuut, stilte asseblief.  Hier word daar gerus.

 

  

*      *      *

Landskap

 

  Meng die sagte geur van ‘n bergwind

in die veld se kleure op jou palet.

Versier die koel en growwe rotse

met dowwe vlekkies van oker en goud.

 

  Skets dan met ‘n ligte hand

in die wye ruimtes tussen gister en nou

‘n vreedsame rivier, diep onder in die voue

van dynserige skadu-klowe vol onthou.

 

Maak die landskap van bo versigtig toe

met die laken van ‘n wolklose wintersdag

en verf dan, met jou fynste kwas, in strepies,

vêr berge van verlange, in die blouste blou.

 

 *    *    *

 

 

Impala lelies

 

 

Impala lelies is die meeste tyd van die jaar nie veel meer nie as net beskeie bossies takke met hier en daar ‘n blaar.  

In die winter, wanneer dit droog en vaal is in die Laeveld, blom hulle egter vir ‘n kort rukkie verrassend mooi.

 

*      *      *

Geluide in die mopaniewoud

 

Luister bietjie as jy jouself eendag iewers weer teen skemer, op ‘n stil dag, in die veld tussen die mopaniebome bevind:  Die bos is altyd vol geluide van die verskuilde lewe tussen die boomstamme en in die versteekte ooptes in die grasruigtes.

 

 As daar iets roer en ritsel, is dit dalk tarentale op hul pad water toe.  Miskien is dit ‘n rooibokkie  of twee.  Of ‘n waterbokram wat trots by sy ooie staan. 

  

 

 
Miskien, daar waar die takke kraak, staan daar ‘n renoster iewers in die lang skadu’s van die laat middag.  

 
En as jou ore erens die fyn geritsel van mopanieblare tussen die voëlgeluide optel, is dit tien teen een ‘n skugter steenbokkie wat stilweg en op sy eie aan al die lekkerste jong lote tussen die grassies peusel. 

En net voordat die son uiteindelik sak, wanneer die blare vir oulaas die dag se goud indrink en al die diere van die veld rus vind:  Dink ‘n bietjie na oor hoe gelukkig ons is om nog al hierdie mooi dinge van ons land te mag ervaar. 

 

 Timbavati 2008

*      *      *

Kremetartboom

 

 

Hierdie boom staan iewers tussen Alldays en Musina.  (Junie 2008.) 

*      *      *