San Pedro de Atacama

 

Ek het al ‘n paar keer vantevore geskryf oor plekkies in die Atacamawoestyn.  Dis ’n pragtige, dorre streek in die noorde van Chile.  Die foto hierbo is naby die Vallei van die Maan geneem.  Die wit tussen die heuwels is soutkristalle.  (Wat vandag berge is, was miljoene jare gelede die bodem van ‘n meer.)

 

San Pedro de Atacama is ’n osaedorpie wat al meer as 2,000 jaar lank bewoon word.  Dit het sy bestaan te danke aan ’n rivier wat hoog in die Andesberge se pieke deur gesmelte sneeu gevoed word en dan hier in die woestynvlakte wegraak in die sand.  Mens kan die dorpie se kolletjie groen van vêr af sien lê teen die voetheuwels van die hoë berge.   

 

 

Die inwoners het oor die eeue kanale gebou om die rivier se kosbare water versigtig na hul landerye van lusern en vrugtebome uit te lei.  Alles is lowergroen.  Groot doringbome met growwe stamme gooi hulle skadu’s oor die stofstrate.

 

 

Tyd staan hier stil.  Die mense maak die mooiste pottebakkery en weef vandag nog, net soos geslagte gelede, pragtige materiaal van llamawol.

 

 

Aangesien dit nooit hier reën nie spoel die stof wat van die woestyn af inwaai nooit weg nie.  Al die huise en winkeltjies se vloere is dus laer as die strate met hulle stoflaag wat oor baie jare tot omtrent ’n halwe meter opgebou het.

 

Die weer hier is altyd perfek.  Daar is nooit ’n wolkie in die lug nie.  Alhoewel die humiditeit baie laag is, pla dit mens nie, want jy hoor oral langs die strate hoe kabbel die water in die leivore.

 

 

Elke familie het ‘n lappie grond wat intens bewerk word.  Elkeen van die landerye en weikampe vir perde en beeste is met grondmure omring.   Daar is min motors.  Die meeste verkeer in die stegies bestaan uit voetgangers, fietsryers en mense wat perdry.

 

 

 Ongeveer tien kilometer buite die dorp is daar ‘n uitgedroogte meer wat sowat 30 km x 10 km groot is.  Dis bedek met ‘n dik kors van sout wat wegstrek oor die horison.  In die verte kan mens drie vulkane uitmaak.  Een van hulle is nog aktief en mens kan dikwels sy rookwolk vanaf San Pedro sien.

 

 

In die middel van die soutmeer is daar ‘n klein bietjie water met swerms flaminke.

 

 

Dis ‘n onvergeetlike belewenis om hier in die wye verlatenheid, in die stilte van die woestyn, die son te sien ondergaan. 

     

San Pedro is ‘n baie gewilde toerustebestemming.  Daar is oulike hotelletjies en uitstekende restaurante wat kos eie aan hierdie streek bedien.  Daar is verskeie kunsgallerye en ook ‘n groot vlooimark met baie erdewerk en handgeweefde matte en klerasie om van te kies.  Die dorp is ook bekend vir sy mummies.  As gevolg van die dorre klimaat het van hulle perfek behoue gebly oor duisende jare, kompleet met hulle klere, hare en gesigsuitdrukkings.  Mens kan in die dorpie se museum meer hiervan sien.

*   *   *         

Foto’s: Soms lyk minder beter

Aangesien ek nie vanaand nie veel het om te doen nie, het ek sommer gou ‘n paar foto’s wat ek vanoggend in die strate van Fremantle geneem het, bietjie vereenvoudig met sagteware op my rekenaar.

Die resultate lyk soms vir my nogal beter as my oorspronklike foto’s.  Dit sê ongelukkig nie veel van my vaardigheid as fotograaf nie, maar nou ja …

Ongemanupileerde kiekies volg onder, na die paar wat digitaal aangepas is.

Hieronder volg die oorspronklike weergawe van die kiekies:

 

*   *   *

Halfmas

 

 Dis vandag twee weke nadat die ergste bosbrande in Australië se geskiedenis groot dele van die woude naby Melbourne in die staat Victoria verwoes het.

 

Verskeie dorpies is totaal deur die brande in puin gelê.  Meer as tweehonderd mense is dood of vermis en amper tweeduisend huise het afgebrand.

 

Bosbrande is niks ongewoon in hierdie land nie.  Elke gemeenskap het ’n goed georganiseerde stelsel van vrywilligers wat tydens die somermaande help om vure op kort kennisgewing te bestry en om sodoende mense en eiendom te beskerm.

 

Hierdie jaar se brande in Victoria was egter so erg dat dit eenvoudig onmoontlik was om hulle te bestry.  Die volgende faktore het almal hiertoe bygedra:

 

• Dit was een van die droogste somers in baie jare;
• Temperature het verskeie dae lank tot naby aan 45 grade C gestyg;
• Sterk winde het oor die gebied gewaai;
• Natuurbewaring is ’n groot faktor in die Australiese politiek.  Mense het die afgelope paar jaar baie druk op die regering uitgeoefen om beheerde bosbrande in die woude te staak.  Daar was dus meer brandbare plantmateriaal in die bosse aanwesig as nog ooit in die geskiedenis.

 

 Die brande het eenvoudig voortgewoed en alles wat in hulle pad was, uitgewis.  Baie mense moes kies:  Bly by jou huis en stel jou lewe in gevaar om jou besittings te probeer red, of gee liewer vroegtydig pad en laat dan jou huis aan die vuur se genade oor.  Verskeie gesinne het in hulle motors omgekom omdat hulle te lank gewag het voordat hulle gevlug het.  Motors het op die paaie in digte rookwolke in mekaar vasgery en die vure het hulle dan daar ingehaal. 

 

Daar was elke dag aangrypende berigte oor die brande in die media.  Lees ’n tipiese koerantartikel by:

 

http://www.theaustralian.news.com.au/story/0,25197,25047620-5018722,00.html

 

Die gebeure van die laaste twee weke het elke Australianer diep aangegegryp en dit was goed om te sien hoe mense uitreik na ander en hulle bystaan.  Binne een week is daar meer as $100 miljoen ingesamel vir mense wat deur die brande geraak is.  Vrywilligers het na rampgebiede gestroom om te help met kosmaak, om tydelike huisvesting daar te stel en om mediese versorging te verleen.

 

Vandag was amptelik ’n dag van rou regoor Australië en vlae hang oral halfmas.  Spesiale kerkdienste word in al die stede gehou. 

 

Die mense wat hulle geliefdes en besittings in die brande verloor het, sal nog lank swaarkry om weer hulle lewens op te bou.  Hulle kan egter staatmaak op ’n nasie en regering wat saamstaan om hulle daadwerklik te help om weer op die been te kom.

Suid Perth se grasperke

 

Suid Perth is net ‘n klein entjie van die middestad af.   Dit vat mens omtrent tien minute om van die stad af met die ferrie oor die rivier te vaar.

 

Daar is groot grasperke aan hierdie kant van die oewer.  Mense kom hiernatoe om piekniek te hou, te draf, fiets te ry, met die honde te gaan stap, of om sommer net op ’n bankie te gaan sit en die uitsig oor die stad te geniet terwyl die son ondergaan.

 

As jy lus is vir uiteet, is daar ’n paar Italiaanse plekkies teen die water wat ek sal aanbeveel. Daar is ook twee baie oulike seekosrestaurante naby die ferrieterminaal.   

 

 

As die wind waai

 

 

Die laaste week was besonder warm in Perth:  Die kwik het ‘n paar kere in die middae bo 40 ºC gedraai.  Maar teen Vrydag het dit koeler begin raak en sedert gister het daar ’n fris bries gewaai.  Mens kan voel herfs is nie meer vêr nie.

 

Die rivier hier naby maak so ’n lang slap draai oppad see toe.  Mense kom hier byeen om in die branders te speel met hulle ‘windsurfers’ en ‘kite surfers.’ 

 

 

Vandag se toestande was ideaal en die water was vol bont seile net waar jy kyk.  Almal het kom lafenis soek na die kwaai hitte van die laaste paar dae.

 

Ek het vanmiddag ook weer dolfyne in die rivier te sien:  Hulle het sommer naby die oewer, tussen die mense deur, jaggemaak op kleiner visse.  Hulle jag gewoonlik in groepe van vier of meer.  Dis oulik om te sien hoe slim hulle saamwerk om hulle kos aan te keer.

 

Die mense wat nie in die water was nie, het onder die bome vleis gebraai en piekniek gehou.  Daar word maar matig gedrink want hier in die stad staan mens altyd ’n goeie kans om pypie te moet blaas.  (Ek is ook weer vandag afgetrek.)  As jy meer as twee glase wyn in het, is die kanse goed dat jy oor die Australiese limiet is vir bestuur.

 

Partymaal dryf die Aussies dinge regtig te vêr.  Hulle trek selfs fietsryers af om die blaastoets te doen.  Kan jy glo.