Ompad

 

   

 

Ek onthou nog soos gister
ons heel laaste wals,
die volmaaktheid van saamwees
met jou teen my vel.
Die glimlag op jou lippe,
maar die blink in jou oë
wat die waarheid uitspel.

Ek keer nou my rug
na ons kruispad op die vlakte
en ek beur teen die wind
na my pas in die berge.
Ek wonder steeds hoe reis jy
op jou pad na die verte;
Sal jy my eendag vertel? 

Die langpad lê voor,
my padkos is gepak,
jou kompas in my hande,
my skat in my hart.
Elke nuwe dag begin met
Totsiens en Goeie Môre,
maar nooit nie Vaarwel.

  

*  *  *

Kinders by die stroom

In die heuwels hier naby die stad is daar baie versteekte valleitjies tussen die bome se groen waar die dorpsjapies gaan ontspan oor naweke.

Hierdie tyd van die jaar, vroeg in die lente, loop die bergstroompies nog sterk.  Oral in die bosse hoor mens die geruis van lopende water, saam met die vrolike stemme van kinders wat in die poele rondplas.

Toe ek hierdie kiekie geneem het, het dit my laat terugdink aan my eie kinderdae op die plaas toe my broers en ek ook net so lekker in die rivier gespeel het.  Ja-nee.  Dit was gelukkige tye.

 

*      *      *

Somersaand

 

 

 

Soms vlieg my gedagtes terug oor die diepblou see

na die stilte van ‘n hoëveld-somersaand daar ver,

met wolke vol flitse van storms, laag op die horison.

Ek sien dan weer hoe die nag se eerste ster

in vrede in die ruimte hang, blink en ryp, saam 

met die silwer skyf van ’n sagte maan.

 

Dan raak my dae hier vaal en uitgewas

en die pad se spoor na voor vernou

tot ’n strepie in die gras, skaars nog wyd genoeg vir twee.

En in my woud se stiltes bly daar dan alleen net ek

en die raafswart flenterjas

van my eie skaduwee.

  

*   *   *

 

Die stoomtrein na Dwellingup

 

Ek het nou maar een maal ‘n sagte plekkie vir stoomtreine.  Seker omdat ek op die plaas grootgeword het met die tjoef-tjoef van stoomlokomotiewe elke oggend vroeg, wanneer die trein verbygekom het na Vaalwater se kant toe.

Hier in die bosse in die Perth omgewing is daar nog ‘n paar spoorlyne waar mens kan gaan stoomtrein ry.  Maar net in die winter en vroeg somer.  (In die droë maande is die gevaar van veldbrande te hoog en die stoomtreine word dan gestop.)

Een van die meer bekende stoomritte is tussen Pinjarra en Dwellingup.  Beide dorpies is klein plattelandse gemeenskappe.  Dwellinup is verder op in die berge, weg van alles af.  In die ou dae was daar ‘n saagmeule en bosbou was basies die enigste bron van werk en inkomste vir die plaaslike gemeenskap.  Ongeveer veertig jaar gelede is meule en ook amper elke huis in Dwellingup egter tydens ‘n reuses bosbrand in puin gelê.  Die dorpie is later weer herbou, maar die saagmeule het gesluit gebly.  Vandag is toerisme hier die enigste bron van inkomste.

By Pinjarra kan mens ‘n indrukwekkende versameling van stoomtreine en ook ou diesellokomotiewe sien.  Meeste van hulle is ten volle gerestoureer en in goeie werkende toestand.

Die stoomrit na Dwellingup duur ongeveer twee ure, deur ‘n pragtige heuwellandskap.  

Die trein loop verby skaap-en beesplase.  Mense sien dikwels kangeroes tussen die bome weghop wanneer hulle die trein hoor aankom.

Die stoomtrein wek baie belangstelling:  By elke padkruising staan daar skares mense wat waai of foto’s neem.

Die passassierswaens is in die 1960’s in Nigel in Suid-Afrika gebou en is in uitstekende toestand.  Mens glimlag as jy sien wat op die vensterknippe staan:  ‘Press/Druk’.

Die trein vertoef ongeveer drie ure in Dwellingup.  Mens kan dus daar afklim en die dorpie gaan verken en dan gaan piekniek hou op groot grasperke onder die bome naby die stasie.  Die lokomotiewe word intussen na ‘n wateraanvulpunt geneem om volgemaak te word.

Vanuit Dwellinup is daar ook nog ‘n ander trein, met oop waens, waarmee mens die woude kan invaar op ‘n spoorlyn wat destyds gebruik is om die groot ou boomstompe uit die berge na die saagmeule toe aan te ry.  (Vandat die bome nie meer afgesaag word nie, het die woude baie mooi herstel en die omgewing is prentjie-mooi.)

Die laatmiddag se rit huistoe is afdraande en die lokomotiewe hyg en blaas dus heelwat minder teen die steiltes af.  Die waens wieg gemaklik heen en weer en die staalwiele suis gerusstellend oor die spore.  Buite flits die landskap verby met skaduwees wat al hoe langer rek in die laatmiddagson.   Dis dan ‘n goeie tyd om die vensters toe te skuif, te ontspan en  ’n uiltjie te knip…

 

*      *      *

Die kerk by Guildford

 

Die dorpie Guildford is rondom 1830 gestig, sowat 20 km stroom-op van Perth af, teen die Swanrivier.  Heelwat van die plekkie se oorspronklike argitektuur het behoue gebly.  Deesdae is dit ‘n gewilde uitspanplek vir mense uit die stad.

Baie van die ou geboue is nou omskep in restaurante en gesellige koffiewinkels.  Mens hoef nie ver te soek vir ‘n lekker koppie tee met ‘n stukkie kaaskoek daarmee saam nie.

 

Die sandsteenkerkie hierbo vertoon nou in die lente nogal mooi, met die groen grasperke rondom en die rye bome wat bot langs die straat.

Heelwat van Guildford se oorspronlike plankhuisies staan vandag nog.  Daar het ook nog baie baksteenhuise uit die ou dae behoue gebly, met sinkdakke, regop skoorstene en stoepe voor aan.

 

 

 

 

 

 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Die plekkie met die rooi dak regs onder laat my baie dink aan die plaashuis waarin ek grootgeword het, iewers in die Bosveld in Suid-Afrika.

 

*      *      *